«Μια συζηγος ερχεται σε επαφη με τον ετοιμοθανατο αντρα της»
Σε εναν ασθενη εχει διαγνωσθει καρκινος σε προχωρημενο σταδιο. Το παρακατω περιστατικο ειναι στο σπιτι του με αυτον, τη συζηγο του και μια νοσοκομα (εκπαιδευμενη στο NVC) που που τους επισκεπτεται. Ειναι ενα περιστατικο οπου φαινεται να ειναι ταυτοχρονα και η τελευταια ευκαιρια για αυτον να ερθει σε επαφη με τη συζηγο του και να συζητησει για το θανατο του πριν παει στο νοσοκομειο. Η συζηγος ξεκινα τη συζητηση με το να διαμαρτυρεται προς τη νοσοκομα για τη φυσιοθεραπευτρια που ηταν μελος της ομαδας «βοηθεια στο σπιτι».
Συζηγος: ειναι κακη θεραπευτρια
Νοσοκομα: (ακουγοντας με «εμβιωση» το τι αισθανεται και θελει η συζηγος) Αισθανεσαι ενοχλημενη διοτι θα ηθελες να δεις μια διαφορετικη ποιοτητα φροντιδας?
Η Συζηγος: Δεν κανει τιποτα. Του ειπε απλα να σταματησει να περπαταει οταν ανεβηκε ο σφιγμος του.
Νοσοκομα: (εξακολουθει να ακουει τα συναισθηματα και τις αναγκες) Ειναι επειδη θελεις να βελτιωθει η κατασταση του αντρα σου και φοβασαι οτι αν η φυσιοθεραπευτρια δεν τον πιεσει λιγο δεν θα δυναμωσει?
Η Συζηγος: (αρχιζει να κλαιει) Ναι, ειμαι τοσο φοβισμενη...
Νοσοκομα: Φοβασαι να τον χασεις?
Η Συζηγος: Ναι... ειμαστε τοσα χρονια μαζι...
Νοσοκομα: (ψαχνοντας για αλλα συναισθηματα πισω απο το φοβο) Ανησυχεις για το πως θα αισθανθεις αν πεθανει?
Η Συζηγος: Δεν μπορω να φανταστω πως θα ζησω χωρις αυτον. Ηταν παντα το στηριγμα μου, παντα.
Νοσοκομα: Αρα εισαι λυπημενη οταν σκεφτεσαι οτι θα ζησεις χωρις αυτον?
Συζηγος: Δεν εχω κανεναν αλλο εκτος απο αυτον. Η κορη μου ουτε καν μου μιλαει.
Νοσοκομα: Μου φαινεται οτι οταν μιλας για την κορη σου αισθανεσαι στεναχωρημενη γιατι θα ηθελες μια λιγο πιο διαφορετικη σχεση μαζι της.
Η Συζηγος: Μακαρι να ειχα αλλα ειναι πολυ εγωιστρια. Πραγματικα δεν ξερω γιατι εκανα παιδια...
Νοσοκομα: Μου φαινεται οτι εισαι λιγο θυμωμενη και απογοητευμενη γιατι σε αυτες τις δυσκολες στιγμες θα ηθελες πιο πολυ στηριξη απο την οικογενεια σου.
Η Συζηγος: Ναι, ειναι τοσο αρρωστος, πραγματικα δεν ξερω πως θα τα καταφερω μονη μου. Δεν εχω κανεναν....ουτε καν να μιλησω... εκτος απο εσενα... εδω, τωρα. Ακομη και αυτος δεν μιλαει για αυτο... κοιτα τον! (ο συζηγος παραμενει σιωπηλος και απαθης). Δεν μιλαει, δεν λεει τιποτα!
Νοσοκομα: Εισαι λυπημενη γιατι θα ηθελες εσεις οι δυο να αλληλοστηριζεστε και να ειστε πιο κοντα ο ενας στον αλλο αυτη τη δυσκολη περιοδο?
Η Συζηγος: Ναι (κανει μια παυση και μετα θετει ενα Αιτημα). Μιλα του με τον τροπο που μιλησες και σε εμενα.
Νοσοκομα: (θελει να καταλαβει καλα την αναγκη που υπαρχει πισω απο το αιτημα της συζηγου) Θελεις να ακουστει και αυτος με τροπο που να τον βοηθαει να εκφρασει το τι αισθανεται μεσα του?
Η συζηγος: Ναι, ναι, αυτο ακριβως! Θελω να αισθανθει ανετα για να μιλησει και θελω να ξερω τι αισθανεται.
Χρησιμοποιωντας την εικασια που εκανε η νοσοκομα, η συζηγος ηταν σε θεση να συνειδητοποιησει τι ηθελε, αλλα και να βρει και τις λεξεις να το πει. Ηταν ενα σημειο κλειδι. Πολυ συχνα ειναι δυσκολο για τους ανθρωπους να προσδιορισουν τι θελουν, ακομη και αν ξερουν τι δεν θελουν. Βλεπουμε πως ενα ξεκαθαρο αιτημα – «μιλα του με τον τροπο που μιλησες και σε εμενα»- ειναι ενα δωρο που εξουσιοδοτει κατα καποιον τροπο τον αλλο να βοηθησει με συγκεκριμενο τροπο. Μετα απο αυτο, η νοσοκομα ηταν σε θεση να κανει κατι το οποιο ηταν σε συμφωνια με αυτα που ηθελε η συζηγος. Αυτο αλλαξε την κατασταση στο χωρο καθως η νοσοκομα και η συζηγος μπορουσαν τωρα να δουλεψουν μαζι. Και οι δυο με ενα τροπο συμπονοιας.
Νοσοκομα: (γυρνωντας προς τον συζηγο) Πως αισθανεσαι οταν ακους αυτα που μοιραστηκε μαζι μου η συζηγος σου?
Ο συζηγος: Την αγαπαω πραγματικα.
Νοσοκομα: Χαιρεσαι που εχεις την ευκαιρια να μιλησεις για αυτο μαζι της?
Ο συζηγος: Ναι, πρεπει να μιλησουμε για αυτο.
Νοσοκομα: Θα ηθελες να πεις πως αισθανεσαι σχετικα με τον καρκινο?
O συζηγος: (μετα απο ενα μικρο διαστημα ησυχιας) Οχι και πολυ καλα.
Οι λεξεις «καλο» και «κακο» συχνα χρησιμοποιουνται για να εκφρασουμε συναισθηματα τα οποια δεν τα εχουμε ακομη προσδιορισει με ακριβεια. Αν ο συζηγος εκφρασει τα συναισθηματα του με μεγαλυτερη ακριβεια, θα ειναι πιο ευκολο για αυτον να ερθει σε επαφη με τη συζηγο του.
Νοσοκομα: (ενθαρρυνοντας τον να γινει πιο συγκεκριμενος) Εισαι φοβισμενος για το θανατο?
Ο συζηγος: Οχι, οχι φοβισμενος (σημειωστε οτι η λανθασμενη εικασια της νοσοκομας δεν ειναι εμποδιο στη ροη του διαλογου)
Νοσοκομα: (επειδη ο συζηγος δεν ειναι σε θεση να εκφρασει με λεξεις τις εσωτερικες του εμπειριες ευκολα, η νοσοκομα συνεχιζει να τον υποβοηθαει σε αυτη τη διαδικασια) Αισθανεσαι θυμωμενος για το οτι θα παεθανεις?
Ο συζηγος: οχι, οχι θυμωμενος.
Νοσοκομα: (Σε αυτη τη φαση, μετα απο δυο λανθασμενες εικασιες, η νοσοκομα αποφασιζει να εκφρασει τα δικα της συναισθηματα) Τωρα ειμαι μπερδεμενη σχετικα με το τι μπορει να αισθανεσαι και αναρωτιομουν αν θα μπορουσες να μου πεις.
Ο συζηγος: ε... σκεφτομαι πως θα τα καταφερει χωρις εμενα...
Νοσοκομα: α...ανησυχεις για το πως θα διαχειριστει τη ζωη της χωρις εσενα?
Ο συζηγος: Ναι, ανησυχω οτι θα της λειψω.
Νοσοκομα: (ξερει πολυ καλα οτι οι ετοιμοθανατοι συχνα ανησυχουν για αυτους που αφηνουν πισω και πολλες φορες, πριν φυγουν απο τη ζωη, χρειαζονται επιβεβαιωση οτι τα αγαπημενα τους προσωπα ειναι σε θεση να αποδεχτουν το θανατο τους) Θελεις να ακουσεις πως αισθανεται η συζηγο σου οταν το λες αυτο?
Ο συζηγος: Ναι
Σε αυτο το σημειο η συζηγος μπηκε στην κουβεντα. Με την παρουσια της νοσοκομας, το ζευγαρι αρχιζει να εκφραζετε ανοιχτα πλεον.
Σε αυτο το διαλογο λοιπον, η συζηγος ξεκινησε με ενα παραπονο για τη φυσιοθεραπευτρια. Παρ’ολα αυτα, μετα απο μια συζητηση οπου ελαβε την «εμβιωση» που χρειαζοταν, καταφερε να δει οτι αυτο που στην ουσια ηθελε, ηταν μια βαθυτερη επαφη με τον συζηγο της σε αυτη την κρισιμη περιοδο.